Jamaica - No problem

Een groepsnaam als Jamaica roept onvermijdelijk beelden op van een 'wisdom' rokend reggaegroepje. Laat u echter niet misleiden: achter het pseudoniem gaat het Franse duo Antoine Hilaire (zang en gitaar) en Florent Lyonnet schuil. Hoewel onze gewaardeerde collega (CD) niet bepaald onder de indruk van hun passage op Pukkelpop was en we onze luisterbeurt dan ook met de nodige reserves aanvatten, zijn we blij verrast door hun debuut No problem. Nee, hun dansbare, springerige elektropop blinkt niet uit in originaliteit (zo ontsnapt de band moeilijk aan vergelijkingen met Phoenix), maar het enthousiasme van zanger Hilaire werkt zo aanstekelijk en de productie van de tandem Xavier de Rosnay (Justice) en Peter Franco (sound engineer van Daft Punk) klinkt tegelijkertijd zo fris en gesofistikeerd dat we niet anders kunnen dan deze band sympathiek te vinden. No problem bewijst het ten volle: er is niets mis met een gezonde eighties-fixatie.

Klaxons - Surfing the void

Het Britse kwartet Klaxons is een verademing in vergelijking met de dozijnen gelijkklinkende indiegroepjes die in het VK uit de grond schieten. Met hun naar KLF, Thomas Pynchon en JG Ballard knipogende debuut moesten de critici zelfs een nieuwe genre ('nu rave') van stal halen om de eclectische sound van de band te omschrijven. De genese van de tweede plaat, Surfing the void, was allesbehalve probleemloos: producers werden geweigerd, sessies afgebroken...Uiteindelijk ligt het immer moeilijke tweede album dan toch in de winkelrekken. Opnieuw is het een zinnen verbijsterende, moeilijk te vatten plaat. De band liet zich ditmaal beïnvloeden door de hallucinogene plant ayahuasca (die bij bepaalde Peruviaanse Indianengroepen een erg hoge status geniet) en auteur Daniel Pinchbeck (2012: The Return of Quetzalcoatl). Dit leidt tot heel wat esoterisme en visioenen over 'collectief wereldbewustzijn' en cyber-sjamanisme. De productie van de cd was in handen van metalproducer Ross Robinson (Korn, Slipknot), die de band in de richting van compromisloze, noisy spacerock stuwt, gelardeerd met fikse lappen psychedelica. Een aanpak die soms uitmondt in 'lelijke', claustrofobische en nauwelijks te beluisteren tracks, maar even vaak mateloos intrigeert. Niet bepaald easy listening dus, maar voer voor avontuurlijke luiden op zoek naar de 'final frontier'.

Rose Elinor Dougall - Without why

Rose Elinor Dougall: de naam zegt u waarschijnlijk hoegenaamd niets, maar de jonge Engelse chanteuse kan toch al de nodige adelbrieven voorleggen. Ze maakte deel uit van de meidengroep The Pipettes, die Spectoriaanse pop op een aanstekelijk manier de eenentwintigste eeuw binnensmokkelde. Nu is er Without why, haar solodebuut, dat veel minder suikerzoet klinkt dan haar werk met The Pipettes. Op Without why serveert Dougall intrigerende indierock die niet voor één gat te vangen is. Luister maar eens naar de opener Start/Stop/Synchro, die drijft op een dwingende clavecimbelmelodie en een soulvolle ritmesectie, en de psychedelische sixties pop van Love oproept. Maar ook late night ballades, elegante, weelderig georchestreerde kamerpop of onaardse folk behoren tot haar uitgebreide klankenpalet. Bespiegelende lyrics over de aard van de liefde passen perfect bij de broeierige atmosfeer van deze plaat. Rose Elinor Dougall: vergeet deze naam niet. We durven er gif op nemen dat deze jongedame aan het begin van rijk gevulde carrière staat.

Philip Selway – Familial

Bij het grote publiek staat Philip "Mad Dog" Selway vooral bekend als 'de kale drummer van Radiohead'. Binnen de band heeft de voormalige leraar Engelse literatuur een aanzienlijke invloed: met zijn experimentele manier van drummen geeft hij mee de unieke sound van Radiohead vorm. Bovendien kiest Selway welke opname uiteindelijk op de cd belandt. Dat hij een rasmuzikant is, staat buiten kijf, maar hoe goed is hij als singer songwriter? Want dat is de vraag die we moeten beantwoorden bij de beluistering van zijn solodebuut Familal.

Op de plaat doet Selway een beroep op chanteuse Lisa Germano en Glenn Kotche en Pat Sansion van Wilco. Het ensemble kiest resoluut voor een introverte, haast timide sound: erg bescheiden percussie, akoestische gitaren, fluisterzachte vocals en af en toe een strijkers- of blazersarrangement zorgen voor een warme, confessionele sfeer. Tekstueel kaart Selway familierelaties aan: de dood van zijn moeder, zijn zoon die hij wil behoeden voor de fouten die hij zelf heeft gemaakt, wat het betekent een 'family man' te zijn... Familial is een prachtige, subtiele cd in de traditie van Nick Drake. Perfecte soundtrack bij winterse avonden aan het haardvuur...

Somebody still loves you Boris Yeltsin - Let it sway

De sympathieke drinkeboer en gewezen president van Rusland, Boris Yeltsin, mag ons drie jaar geleden ontvallen zijn, de nagedachtenis aan de bulderlachende politicus die de val van communisme in de USSR inleidde, wordt nog steeds levendig gehouden. Neem nu het Amerikaanse indiegroepje Somebody still loves you Boris Yeltsin, een vanuit Missouri opererend kwartet met een voorliefde voor een lichtvoetige, lo fi powerpopsound die bands als Sloan of Fountains of Wayne oproept. Wereldschokkend is de derde langspeler van SSLYBY niet, maar wie tuk is op zomerse, kristalheldere melodieën en een nonchalante DIY-aanpak, komt hier ruimschoots aan zijn trekken. Om het wijlen Boris Yeltsin zelve te zeggen: "nasdrovje!".